Sermorelin vs Tesamorelin: het verschil uitgelegd

Onderzoekscontext (RUO): deze pagina vergelijkt twee GHRH-analogen op basis van gepubliceerd laboratorium- en klinisch onderzoek. De informatie is uitsluitend bedoeld voor in-vitro onderzoek en dient niet als medisch advies of gebruiksinstructie.

Sermorelin vs Tesamorelin: het verschil uitgelegd

De vergelijking sermorelin vs tesamorelin komt vaak terug in onderzoek naar de groeihormoon-as, omdat beide peptiden dezelfde receptor aanspreken maar een totaal verschillende stabiliteit hebben. Sermorelin is het klassieke, korte GHRH-fragment; tesamorelin is een chemisch gestabiliseerde variant die veel langer intact blijft. Dat ene structurele verschil bepaalt vrijwel alles: de halfwaardetijd, het doseerinterval in onderzoeksprotocollen en de mate waarin een effect meetbaar is in weefsel.

Wat beide peptiden gemeen hebben

Sermorelin en tesamorelin zijn allebei analogen van groeihormoon-releasing hormoon (GHRH), het hypothalame signaal dat de hypofyse aanzet tot afgifte van groeihormoon. Ze binden aan dezelfde GHRH-receptor en werken dus via de natuurlijke pulsatiele route, niet door groeihormoon zelf toe te voegen. In onderzoeksmodellen betekent dit dat de negatieve terugkoppeling via somatostatine en IGF-1 intact blijft — een belangrijk verschil met exogeen groeihormoon.

Sermorelin: het minimale actieve fragment

Sermorelin bestaat uit de eerste 29 aminozuren van humaan GHRH (GHRH 1-29). Dat is het kortste stuk waarmee de receptor nog volledig geactiveerd wordt; de resterende 15 aminozuren van het natuurlijke hormoon zijn voor receptorbinding niet nodig. Het nadeel van die minimale structuur is enzymatische kwetsbaarheid: het enzym dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4) knipt het peptide aan de N-terminus, waardoor de halfwaardetijd in plasma slechts enkele minuten bedraagt. In onderzoeksopstellingen leidt dat tot een korte, scherpe puls die dicht bij het fysiologische afgiftepatroon ligt.

Tesamorelin: een trans-3-hexenoyl-groep als bescherming

Tesamorelin is hetzelfde GHRH 1-29-skelet, maar met een trans-3-hexenoyl-groep gekoppeld aan de N-terminale tyrosine. Die vetzuurstaart blokkeert precies de plek waar DPP-4 zou knippen en verhoogt bovendien de binding aan plasma-eiwitten. Het resultaat is een aanzienlijk langere circulatietijd en een hogere blootstelling per toediening. Tesamorelin is de enige GHRH-analoog die in klinisch onderzoek een geregistreerde indicatie heeft bereikt, wat betekent dat er relatief veel gepubliceerde farmacokinetische data beschikbaar is.

De twee analogen naast elkaar

Waarom DPP-4 het hele verschil maakt

Vrijwel elk verschil in de tabel hierboven is terug te voeren op een enkel enzym. DPP-4 verwijdert dipeptiden van de N-terminus van peptiden met een specifiek patroon, en GHRH 1-29 past precies in dat patroon. Onderzoek naar GHRH-analogen draait daarom grotendeels om de vraag hoe je die knipplaats afschermt zonder de receptorbinding te verliezen. Tesamorelin lost dat op met een vetzuurgroep; andere onderzoekslijnen gebruiken aminozuursubstituties op positie 2. Wie beide peptiden in hetzelfde experiment vergelijkt, meet in feite het effect van enzymatische stabiliteit op receptorsignalering.

Pulsatiel versus continu: twee onderzoeksmodellen

De groeihormoon-as reageert niet alleen op de hoeveelheid signaal, maar ook op het patroon. Een korte puls activeert de hypofyse en laat daarna ruimte voor somatostatine om het systeem weer af te remmen; dat is het model waar sermorelin bij past. Een langere blootstelling, zoals bij tesamorelin, verschuift het profiel richting een hogere gemiddelde IGF-1-spiegel. In vergelijkend onderzoek zijn dat dus geen twee doses van hetzelfde middel, maar twee fundamenteel verschillende stimulatiepatronen. Wie een protocol opzet doet er goed aan het meetmoment daarop af te stemmen: bij sermorelin ligt de piek binnen een half uur, bij tesamorelin veel later en breder.

De verhouding tot GHRP-peptiden

Sermorelin en tesamorelin werken via de GHRH-receptor, terwijl peptiden als ipamorelin, GHRP-2 en GHRP-6 via de ghreline-receptor werken. Die twee routes zijn synergetisch in onderzoeksmodellen: gecombineerd geven ze een sterkere respons dan de som van beide afzonderlijk, omdat GHRP-peptiden ook somatostatine onderdrukken. Voor een bredere vergelijking binnen die klasse is ipamorelin vs CJC-1295 vs sermorelin het startpunt, en voor de ghreline-kant GHRP-2 vs GHRP-6 vs hexareline.

Waar CJC-1295 in dit spectrum valt

CJC-1295 is een derde oplossing voor hetzelfde stabiliteitsprobleem. In de variant zonder DAC gaat het om aminozuursubstituties die DPP-4-afbraak vertragen; met DAC wordt het peptide bovendien covalent aan albumine gekoppeld, wat de halfwaardetijd naar dagen brengt. Daarmee ontstaat een spectrum van kort naar lang: sermorelin, dan CJC-1295 zonder DAC, dan tesamorelin, dan CJC-1295 met DAC. Dat verschil is uitgewerkt op CJC-1295 met DAC vs zonder DAC.

Hanteren en oplossen in het laboratorium

Beide peptiden worden gevriesdroogd geleverd en zijn in die vorm bij twee tot acht graden Celsius langdurig stabiel. Na reconstitutie met bacteriostatisch water is de houdbaarheid beperkt en moet er gekoeld en donker bewaard worden. Tesamorelin is door de vetzuurgroep iets hydrofober dan sermorelin; los daarom rustig op langs de wand van de flacon en vermijd schudden, omdat schuimvorming aggregatie in de hand werkt. De benodigde volumes bereken je met onze reconstitutiecalculator.

Kwaliteit & zuiverheid

Bij een vergelijkend experiment tussen twee analogen is batchkwaliteit doorslaggevend: een verschil in zuiverheid van enkele procenten kan het gemeten verschil tussen de peptiden overschaduwen. Elke batch die wij leveren gaat vergezeld van een analysecertificaat met HPLC-zuiverheid en massaspectrometrie, en wordt onafhankelijk geverifieerd door een extern laboratorium. Dat we die verificatie serieus nemen blijkt uit waarom wij een batch afkeurden.

Veelgestelde vragen over sermorelin en tesamorelin

Zijn sermorelin en tesamorelin hetzelfde peptide?
Nee, maar ze delen wel hetzelfde 29 aminozuren lange skelet. Tesamorelin draagt daarnaast een trans-3-hexenoyl-groep aan de N-terminus, die enzymatische afbraak tegengaat.

Welke van de twee heeft de langste halfwaardetijd?
Tesamorelin, met ruime marge. Sermorelin wordt binnen enkele minuten afgebroken, tesamorelin blijft aanzienlijk langer in circulatie doordat de knipplaats voor DPP-4 is afgeschermd.

Werken beide peptiden op dezelfde receptor?
Ja. Beide zijn GHRH-analogen en binden aan de GHRH-receptor op de hypofyse. Het verschil zit in stabiliteit en blootstellingsduur, niet in het aangrijpingspunt.

Waarom is er meer klinisch onderzoek naar tesamorelin?
Tesamorelin is als geneesmiddel ontwikkeld en heeft daardoor fase 3-onderzoek doorlopen, onder meer naar visceraal vetweefsel. Sermorelin werd vooral gebruikt in diagnostisch onderzoek naar hypofysefunctie.

Kunnen ze in hetzelfde experiment vergeleken worden?
Dat kan, maar het meetprotocol moet worden aangepast: de piekrespons valt bij sermorelin veel eerder dan bij tesamorelin. Een enkel meetmoment geeft anders een vertekend beeld.

Meer lezen & onderzoeken bij Peplife

• Sermorelin kopen (RUO)
• Tesamorelin kopen (RUO)
• Alle GH-as peptiden
• Sermorelin onderzoek
• Tesamorelin onderzoek
• Ipamorelin vs CJC-1295 vs sermorelin
• CJC-1295 met DAC vs zonder DAC
• GHRP-2 vs GHRP-6 vs hexareline
• Ipamorelin onderzoek

Bronnen: PubChem — Sermorelin · PubChem — Tesamorelin · GHRH-analogen en hypofysefunctie, PMC · Tesamorelin fase 3-onderzoek, NEJM · Tesamorelin, effect op visceraal vetweefsel, PubMed · GHRH 1-29 farmacologie, PMC

Research Use Only. Alle producten worden uitsluitend geleverd voor in-vitro laboratoriumonderzoek. Niet bestemd voor diagnostisch of therapeutisch gebruik bij mensen of dieren, en niet goedgekeurd door EMA, NVWA of FDA.